Toprağın Sesi, Kadının Yükü

​Güneş, bozkırın sararmış tepeleri arkasından henüz yüzünü göstermemişti ama Zehra Ananın kemiklerine kadar işleyen o tanıdık soğuk çoktan uyanmıştı. Altmışı devirmiş gövdesi, yıllardır tarlada büküle büküle tıpkı bahçesindeki ihtiyar ceviz ağacı gibi öne eğrilmişti. Nasır tutmuş, derin çatlaklarla dolu ellerini tandırın hafif sıcaklığına uzattı. O eller ki sadece hamur yoğurmamış, oğul toprağa vermiş, koca kahrı çekmiş, nasırıyla koca bir haneyi ayakta tutmuştu.