Ekmek ve Zeytin Kokusu

​Moretti ailesi için savaş, önce uzak şehirlerin radyolarındaki gürültülü nutuklardan ibaretti. Ancak büyük oğulları Marco’nun Kuzey Afrika cephesine çağrılmasıyla evlerinin kalbine oturdu. Evde geriye yaşlı baba Matteo, anne Sofia ve henüz on altı yaşındaki küçük oğulları Lucia kalmıştı.Matteo, her sabah güneş doğmadan kalkar, zeytin ağaçlarının budanmasıyla ilgilenirdi. Sofia ise taş fırında haftalık ekmeği pişirir, unun her kırıntısını kutsal bir emanet gibi saklardı. Lucia ise abisinden kalan eski ahşap radyoyu, gizlice çatı katında çalıştırıp savaş haberlerini yakalamaya çalışırdı.

​Beklenmedik Misafir​O yılın ekim ayında, İtalya müttefiklere teslim olup Alman ordusu ülkeyi işgal ettiğinde, Toskana tepeleri patikalardan kaçan askerlerle doldu. Bir gece, sağanak yağmurun altında Moretti ailesinin samanlığına bir karartı sığındı.

​Lucia sabah taze saman getirmeye gittiğinde, köşeye büzülmüş, ıslak ve titreyen bir genç adam gördü. Üzerinde yırtılmış bir İngiliz üniforması vardı. Lucia korkuyla geriledi, ama adamın gözlerindeki çaresizliği görünce bağırmadı. Yavaşça içeri giren Matteo ve Sofia da manzarayı gördü.Faşist yönetimin ve Alman devriyelerinin duyuruları nettİ: İşgalci askerleri saklamanın cezası kurşuna dizilmektir.

​Sofia, adamın ıslak yüzüne baktığında kendi oğlu Marco’yu gördü. "O da bir yerde birinin çocuğudur," diye fısıldadı.

​Bir Dilim Ekmek, Bir Yudum Şarapİngiliz askeri Arthur, haftalarca samanlıkta gizlendi. Sofia ona her gün sıcak çorba ve taze ekmek götürdü. İtalyanca bilmeyen Arthur ile İtalyanca dışında dil bilmeyen Moretti ailesi, bakışlarla ve elle yapılan işaretlerle anlaştı. Arthur, cebinde taşıdığı küçük resimden ailesini gösteriyor; Sofia ise gözyaşlarıyla Marco’nun fotoğrafını işaret ediyordu.

​Köyde Alman devriyeleri arttığında, her kapı vuruluşunda Moretti ailesinin yüreği ağzına geldi. Matteo, köy meydanında komşularının nasıl sorgulandığını gördükçe geceleri uyuyamaz oldu. Yine de Arthur’u teslim etmeyi bir an bile düşünmediler.Tepelerdeki Umut

​1944 yazında, müttefik kuvvetler kuzeye doğru ilerlerken tepelerde silah sesleri yankılanmaya başladı. Bir gece Arthur, Matteo’ya sarıldı, Sofia’nın elini öptü ve karanlığın içinde kendi birliklerine ulaşmak üzere veda etti.

​Savaş nihayet sona erdiğinde, Moretti ailesinin evi ayakta kalmıştı ama derin yaralarla. Müttefikler köyü özgürleştirdikten birkaç ay sonra, savaştan dönen Marco kapıda belirdi. Zayıflamıştı, gözlerinde savaşın soğukluğu vardı ama hayattaydı.Eski Ahşap masanın etrafında tekrar toplanan aile, Sofia’nın fırından yeni çıkardığı ekmeği bölerken, insanlığın en karanlık zamanlarda bile bir dilim ekmekte ve bir yudum merhamette saklı kaldığını biliyordu.